Lego | Εικονικά Πραγματικοί

Η εικόνα που έχω για τους ανθρώπους σε καμία δεκαριά χρόνια μοιάζει περισσότερο με τουβλάκια από lego, παρά με κάτι άλλο. Θα είμαστε πιο μόνοι από ότι είμαστε τώρα, αλλά πιο οργανωμένοι. Μια κοινωνία που από το χώμα μέχρι τον ουρανό, από το μίσος μέχρι την αγάπη, από το νερό μέχρι τη φωτιά, από την ανατολή μέχρι τη δύση, θα αποτελείται από πλαστικό. Η φιλία, ο έρωτας δύο ανθρώπων θα μοιάζει σαν να ενώνουμε δυο κυβάκια lego. Σαν να συναρμολογούμε δηλαδή συναισθήματα και όχι πολλά συναισθήματα, όσα χρώματα έχουμε από τα μικρά κυβάκια, τόσα και τα συναισθήματά μας. Καμία δεκαριά δηλαδή όλα κι όλα. Ακόμα, θα κατασκευάζουμε τους δρόμους, τα οχήματα, τα κτήρια με τόνους από πλαστικό. Έτσι ώστε τα πλαστικά συναισθήματά μας να εναρμονίζονται τέλεια με το τοπίο. Τέλος, θα πλαστικοποιήσουμε τις ζωές μας. Όπως κάναμε παλιά στα τετράδια μας. Θα τις πλαστικοποιήσουμε και θα τις προσαρμόσουμε μέσα στα πλαστικά τουβλάκια, ανάμεσα στη συνένωση των δύο τούβλων. Σε αυτόν το μικρό χώρο θα προσπαθήσουμε να εντάξουμε όλες τις στιγμές μας. Όλες τις ανάσες μας. Ας είναι και πλαστικές.

_

Αν θες να διαβάσεις και άλλες τέτοιες ιστορίες, μπορείς να το κάνεις από εδώ.