
Social life #8, Ελένη Ψυχούλη
Θα το έπαιρνα χαμπάρι μετά από μια εβδομάδα και θα το γιόρταζα με ένα μεγάλο ουφ για τις μελλοντικές κερδισμένες ώρες από τη Ζωή μου (την αληθινή).
Θα το έπαιρνα χαμπάρι μετά από μια εβδομάδα και θα το γιόρταζα με ένα μεγάλο ουφ για τις μελλοντικές κερδισμένες ώρες από τη Ζωή μου (την αληθινή).
Πέρσι, τέτοιον καιρό, είχα γράψει ένα βιβλίο, βασικά για μία μικρή στήλη προοριζόταν, αλλά τελικά μας βγήκε βιβλίο, που περιέγραφε τη καθημερινότητα ενός ανθρώπου μέσα σε 24 προτάσεις, όσες δηλαδή και οι ώρες.
Ο Θοδωρής ΓεωργακόπουλοςΘοδωρής Γεωργακόπουλος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Γράφει κυρίως σε εφημερίδες και στο ίντερνετ. Το τελευταίο το βιβλίο λέγεται “Πράγματα Που Σκέφτομαι Στο Ντους”, και είναι δωρεάν. Το προηγούμενο βιβλίο του ήταν ο “Φεβρουάριος”.
Θα μάθαινα τα κουτσομπολιά από το τηλέφωνο και θα κοιμόμουν νωρίτερα τα βράδια.
Ο Κυριάκος Αθανασιάδης γεννήθηκε το 1963 στη Θεσσαλονίκη και ζει εκεί (μετά από μια εικοσαετία παραμονής στην Αθήνα), μαζί με την Κίκα και τον Αρσέν. Είναι συγγραφέας, επιμελητής εκδόσεων, σχολιογράφος και συνιδρυτής του Amagi Radio.
Τη λένε Στέργια από το Στεργιωτή και άλλοτε είναι πολύ καλά άλλοτε ούτε λίγο. Άμα την πεις γαλλικού, μέσα θα πέσεις.
Ο Γιάννης Φαρσάρης είναι συγγραφέας και δημιουργός της ανοικτής βιβλιοθήκης Openbook. Το επόμενο βιβλίο του θα εκδοθεί έχοντας επιτύχει χρηματοδότηση μέσω crowdfunding.
#pressplay για να στείλω κατακλυσμό νέας μουσικής και να πνίξω τον κόσμο, σε ρόλο θεάς-εννοείτε.
Νομίζω ότι είναι θα ήταν το http://thequietus.com. Αν δεν ήταν αυτό, θα ήταν το site του Pitchfork ή του Slate. Ή το blog του ταξιδιάρη Adam, που πολύ τον ζηλεύω.
Όταν στέλνω σε έναν μεγάλο καλλιτέχνη είμαι προκατειλημμένος, μιας και τις περισσότερες φορές η απάντηση είναι είτε αρνητική, είτε δεν μου απαντάνε καθόλου. Με τον Βαγγέλη όχι μόνο ήταν διαφορετικά, αλλά μου “έκλεισε και το μάτι στις ερωτήσεις”, από ότι
1. Παύλος Παυλίδης – Το τέλος του κόσμου Στίχοι: Παύλος Παυλίδης Τέλειωσαν οι νύχτες που περίμενα μπρος στην οθόνη μου να ανακοινώσουν ότι ήρθε πια το τέλος του κόσμου 2. Δήμητρα Γαλάνη, Κωνσταντίνος Βήτα – Μια ευχή Στίχοι: Κωνσταντίνος Βήτα
Δεν θα σταματούσα πουθενά, θα ζητούσα να μου βάλουν ρόδες και θα τον κοιτούσα κινούμενος, ή καλύτερα, φτερά και θα τον κοιτούσα ιπτάμενος.