
“Το τέλος του κόσμου”
Πώς τελειώνει ο κόσμος; | Ένα νέο λογοτεχνικό project ξεκινάει!


Η ιστορία μας ξέβρασε στο πέρασμα Ανατολής και Δύσης, τα μάτια μας βέβαια, δεν κοιτάζουν ούτε την ανατολή, ούτε τη δύση. Βάλαμε τα χεράκια μας και βγάλαμε τα ματάκια μας, όπως λέει και ο λαός. Μα, ο λαός αυτός, δεν έχει καμία ελπίδα…

Εσύ πού ήσουν, κάθε φορά που σε ζήταγα; Κάθε φορά που σε συζήταγα, μα ποτέ μου δε σε σύστησα σε κάποιον…

Ο Κωνσταντίνος είναι δεκαοχτώ χρονών, μένει στη Δάφνη και του αρέσουν υπερβολικά τα λεωφορεία. Όποιος τον ξέρει λέει πως είναι μια κινητή εγκυκλοπαίδεια, μιας και γνωρίζει όλες τις γραμμές των λεωφορείων, αλλά και τις περισσότερες στάσεις.

Όσο γρήγορος ακούγεται ο τίτλος, άλλο τόσο θα είναι και το κείμενο! Και παράλληλα και η έμπνευση που θα αποκομίσεις! Μέσα σε 5’ να έχεις πάρει κάποιο ερέθισμα και να έχεις ήδη αρχίσει να γράφεις.

Κάποιος είχε πει, πως οι συγγραφείς γράφουν ένα ολόκληρο διήγημα ή βιβλίο για να καταλήξουν στην τελευταία πρόταση. Κάπως έτσι μου γεννήθηκε αυτό το κείμενο



«Δεν είμαι σίγουρος για το αν συναντηθήκαμε τυχαία ή όχι, είμαι σίγουρος όμως για την καρδιά μου. Η καρδιά έχει πάντα δίκαιο. Οι χτύποι της καρδιάς μας είναι ρυθμιστής μιας σχέσης. Η δικιά μου χτυπούσε και έτρεχε όπως ο Κεντέρης όταν τον κυνηγούσαν οι επτά μελαμψοί, με δυο σημαντικές σημειώσεις, η καρδιά μου δεν ήταν ντοπαρισμένη, και έτρεχε και πιο γρήγορα»

Υπάρχει διαφορά στο να γράφουμε το πρωί ή το βράδυ; Αλλάζει η ψυχοσύνθεσή μας με το πόσο φως έχει έξω ο ουρανός;

Σχεδιασμένο για την Ελλάδα, μου μάθανε στο σχολείο, αλλά όλα ήταν σχέδια επί χάρτου. Σαν σχέδιο μόδας έμοιαζε η θεωρία της σχετικότητας και σαν σχήμα…

