Χρόνια σαν τριαντάφυλλα
25/09/2017
Μια φορά κι έναν κακό καιρό, σε μια παραθαλάσσια επαρχία όλοι οι κάτοικοι ζούσαν γονατιστοί.
ΚΕΙΜΕΝΑ
Εάν τα social media ήταν στιχάκια από τραγούδια
13/09/2017
Η φαντασία σε άλλο επίπεδο. Ύστερα από το “εάν τα social media ήταν παροιμίες”, σκέφτηκα να κάνω κάτι με τα κοινωνικά δίκτυα και τα τραγούδια. Μπορεί ένα κοινωνικό δίκτυο να αποτυπωθεί με μόνο ένα στιχάκι;
Κατά λάθος
27/07/2017
Αν μπορούσαμε να στεγνώσουμε όλα μας τα λάθη σε ένα μόνο φύσημα του ανέμου θα το κάναμε;
Φεγγάρια
18/06/2017
Αύριο Πέμπτη. Έμαθες να μετράς το χρόνο με την μέρα που θα έρθει κι όχι με την μέρα που λέει το ημερολόγιο. Ύστερα παραπονιέσαι γιατί οι μέρες σου περνούν τόσo γρήγορα κι ότι μεγαλώνεις χωρίς να το καταλαβαίνεις. Άθελα σου όμως, το καταλαβαίνεις…
Η Αλίκη στη χώρα των σωμάτων
29/12/2016
Όταν πραγματοποιείς σχέδια για το μέλλον, κάποιος άλλος γελάει με το παρόν σου.
Το μηχάνημα
06/12/2016
Το λιμάνι της Νισύρου έμοιαζε με νεκρή ζώνη, η δυστυχία είχε πνίξει το νησί ολοκληρωτικά.
Η πολυκατοικία
29/11/2016
Έχετε δοκιμάσει ποτέ, πόσο αναπαυτικά είναι τα σκαλιά μιας ξένης πολυκατοικίας; Μιας πολυκατοικίας με μεγάλο κήπο, τραπέζι, κόκκινες τριανταφυλλιές και που είναι λίγο πιο δίπλα από εκεί μου μένετε;
Λείπει πάλι ο θεός
19/10/2016
Κάποια στιγμή συναντήθηκαν τυχαία δύο βλέμματα. Ανάμεσα σε τρία εκατομμύρια πληθυσμό που έχει η Αθήνα, συναντήθηκαν “τυχαία”…
© γιώργος ιατρίδης 2013-2026
