Γιώργος Ιατρίδης

Με θέα τον ακάλυπτο

Σε ένα στενό υπόγειο χωρίς καθόλου φώτα ανάψαμε τρία κεριά να μοιάζουν βαρελότα Δίπλα απ’ το παράθυρο στο ραγισμένο τζάμι κοπήκανε τα όνειρα τα πήρε το ποτάμι Και την στιγμή του τραπεζιού του κόσμου το ρεγάλο συλλάβισα το φαγητό να

Η ακινησία ενός ρολογιού

Προτρέχω, βλέπω το μέλλον, όχι δε βλέπω τίποτα. Τίποτα από ό,τι φαντάστηκα παλιά δεν έχει γίνει. Παραμόνω λίγα. Ξανασκέφτομαι, συμβαίνουν όλα. Όλα έχουν τοποθετηθεί κατάλληλα. Όλα έχουν ειπωθεί κατάλληλα. Εγώ λείπω. Περνούν, φεύγουν καταστάσεις, γυρίζει, αναποδογυρίζει ο κόσμος… όλα αυτά που έμαθα,

Πάντα γελαστοί και γελασμένοι…

Η είδηση έμοιαζε σαν φάρσα τηλεφωνική και το αγύριστο κεφάλι μου δεν έλεγε να την πιστέψει. Σίγουρα κάποιος άλλαξε του χρόνου τη ροή και κάποιος έλυσε της θάλασσας τα μάγια, μα όχι ήταν αληθινή… ίσως για να υπενθυμίσει σε όλους εμάς που γράφουμε, αφενός, τη

«Κασετόφωνο» – Ανδρέας

Σήμερα θα σας παρουσιάσω ένα σχετικά καινούριο blog. Ένα blog που έφτασε τυχαία στα μάτια μου και στα αυτιά μου. Έτσι όπως δηλαδή έρχονται και τα ωραία πράγματα. Στην αρχική του σελίδα μας καλωσορίζει με ένα μινιμαλισμό, αλλά και με

Διαφορά στιχουργού με ποιητή

“Η αγάπη ζει στα μικροπράγματα Ζει στα ασήμαντα και στα απλά Δωσ’ μου και άλλα τέτοια εσύ ασήμαντα Για να ζήσω εγώ σημαντικά” Στίχοι: Κοραλία Αλιφραγκή “Ακουστά σ’ έχουν τα κύματα Πώς χαϊδεύεις, πώς φιλάς Πώς λες ψιθυριστά το “τί” και

Κεραυνοβόλος έρωτας

Ή έρωτας με την πρώτη ματιά. Στα αλήθεια, έχει συμβεί σε κανέναν τα τελευταία τρία-τέσσερα χρόνια; Ή μήπως είναι ένα συναίσθημα που χάνεται ολοένα στον καιρό; Αρχικά, συνέβαλε η μεγάλη έκρηξη των social media. Το 2008 μπήκε στη ζωή μας

Η ευχή των αστεριών

Συλλαβίζεις με τα χείλη σου τα αστέρια και φοράς όλη την νύχτα στην ματιά σου πόσα άραγε να πέφτουν στην ποδιά σου πόσα άραγε να κρύβεις μες στα χέρια Σε ποια γλώσσα τους μιλάς και σου μιλάνε ποιο τραγούδι ψιθυρίζουν

Πως γράφτηκε το “Ζητάτε να σας πω”

Ο Αττίκ λοιπόν, είχε γράψει ένα εκπληκτικό τραγούδι για να υμνήσει τα πανέμορφα μάτια της Μαρίκας Φιλιππίδου. Το καταπληκτικό αυτό βαλσάκι που είχε τίτλο “Είδα Μάτια”, γρήγορα αγαπήθηκε από τον κόσμο κι έγινε μεγάλη επιτυχία. Κάποιο βράδυ, αφότου ο Αττίκ

Σκούρο γκρι

Ζαμπέτα ακούγαμε μαζί, στου Βύρωνα τις σκάλες και βλέπαμε τις κάντιλακ να τρέχουν σα σκιές ονείρατα και έρωτες δύο μικρές ψιχάλες σε ένα καιρό νεροποντής που γέρνει τις συκές [R] Φωνές απ’ το διάδρομο, μιλάει μια τσαγιέρα το τσάι είναι

Πρέπει να αποκτήσω μερικούς “νοικοκυραίους” – Σοφία Σαρρή

Πρέπει να αποκτήσω μερικούς ‘νοικοκυραίους’, και ‘απολιτικ’ και γενικώς ελληνάρες φίλους στο fb γιατί με σας τους 1,237 μικρούς Τσε και Μπακούνιν και Βιντγκενστάιν που έχω μπλέξει κάθε φορά που κάνω scroll down ρε παιδιά μου τσακίζετε το ηθικό και

Γράμμα – Incognita sperans

Είμαι γράμμα έρμαιο του χάους λίγο αστείο, λίγο κοινότυπο, λίγο αφελές που στέλνεται χωρίς γραμματόσημο που δεν κλείστηκε σε φάκελο που πολεμάει με σπαθιά από χαρτί το κενό και την έλλειψη. Που βρίζει τις καταραμένες επιστροφές στις χωρίς νόημα εκβιαστικές

35μέτρα μακριά από την ευτυχία

Οι άνθρωποι εστιάζουμε μόνο στο κοντινό και στο εφήμερο, παρ’ όλα αυτά, ψάχνουμε την ευτυχία, όσο πιο μακριά γίνεται! Δεν πηγαίνουμε ποτέ σε ένα μέρος που είναι δίπλα μας, μα πάντα αναζητάμε το πιο μακρινό λιμάνι, και έτσι χανόμαστε… Χρόνια