Όταν στέλνω σε έναν μεγάλο καλλιτέχνη είμαι προκατειλημμένος, μιας και τις περισσότερες φορές η απάντηση είναι είτε αρνητική, είτε δεν μου απαντάνε καθόλου. Με τον…
Έχουμε φτιάξει ένα νοητό βάζο όπου εκεί τοποθετούμε όλα όσα θα θέλαμε να έχουμε και δεν μπορούμε να τα πιάσουμε. Το νοητό βέβαια γίνεται ανόητο, σαν και εμάς. Οπότε ταιριάζουμε τέλεια με το νέο μας παιχνίδι.
1. Παύλος Παυλίδης – Το τέλος του κόσμου Στίχοι: Παύλος Παυλίδης Τέλειωσαν οι νύχτες που περίμενα μπρος στην οθόνη μου να ανακοινώσουν ότι ήρθε πια…
«Μάνα ακόμα ονειρεύομαι!», μπορεί να μην στο είπα ποτέ, αλλά στο γράφω σε έναν τοίχο…
Νομίζω πως όλοι θα συμφωνήσουμε με το πρώτο, δεν χρειάζεται περισσότερη επεξήγηση, γινόμαστε καλύτεροι αν γράφουμε, είναι η δικιά μας προπόνηση. Αν για κάποιο λόγο σταματήσουμε να γράφουμε τότε αυτόματα δεν θεωρούμαστε γραφιάδες.
Κάπου κοντά στις τρεις η ώρα, και αφού από τον πρώτο σεισμό είχαν περάσει περίπου σαράντα πέντε λεπτά, οι κάτοικοι της περιοχής άρχισαν να μαζεύουν μερικά πράγματα από το σπίτι τους και να οδεύουν προς τις πλατείες, τις εκκλησίες, τα γήπεδα και σε οποιονδήποτε ανοιχτό χώρο υπήρχε εκεί· με την υποψία φυσικά κάποιου ισχυρού μετασεισμού.
Αυτοδημιουργούμαι, αυτοϋψώνομαι, αυτοεπαινούμαι, αυτοτιμωρούμαι, αυτοερεθίζομαι, αυτοακυρώνομαι, αυτοορίζομαι, αυτοπροσδιορίζομαι, αυτοφωτογραφίζομαι, αυτοδιαφημίζομαι, αυτοδυσφημίζομαι, αυτοεκλέγομαι, αυτοκαταστρέφομαι, αυτοκτονώ, όλα στον αυτόματο.
Αλλάζει ο νόμος για το βιασμό, αλλάζουμε μυαλό; Προστέθηκε στο νόμο η διευκρίνιση, ότι αν δεν υπάρχει συναίνεση, είναι βιασμός!
Δεν θα σταματούσα πουθενά, θα ζητούσα να μου βάλουν ρόδες και θα τον κοιτούσα κινούμενος, ή καλύτερα, φτερά και θα τον κοιτούσα ιπτάμενος.
Αν ήταν τόσο απλό να με περιγράψω, νομίζω θα είχα λύσει πολλά μυστήρια γύρω από την ύπαρξή μου. Πιστεύω όμως ότι έχω λίγη πλάκα, για να με περιγράψω με μία πρόταση.
